Vriendschap

Soms zou ik mijn voltallige vriendenkring willen inruilen voor een nieuw gezelschap. 

Op basis waarvan sluit je vriendschap met mensen? Zoals je verliefd wordt: volstrekt willekeurig behalve dat het op dat moment onvermijdelijk lijkt. Belangrijker: op basis waarvan blijven mensen eigenlijk plakken aan jouw bestaan? 
Ik grossier in soorten vriendschappen. De nieuwe frisse zijn altijd leuk. De oude vertrouwde die écht vertrouwd  zijn ook. De oude verplichte zijn vermoeiender maar kennelijk toch nog niet op punt van excommunicatie gekomen. Dit is een moeilijke categorie. Want is nu de geschiedenis de verbindende factor, de macht der gewoonte of de sociale angst om uit te spreken dat je eigenlijk geen flauw idee meer hebt waarom je elkaar maar steeds blijft opzoeken. Dan heb je de werkgerelateerde die zo lekker vrijblijvend voelen en toch dierbaar. De groepsverband vriendschappen waarvan je zeker weet dat ze anders nooit vrienden van je zouden zijn geworden. Soms zijn die ineens onverwacht leuk en even zo vaak een bron van schuldgevoel. Omdat je ze frequenter ziet dan menig ander exemplaar dat je eigenlijk dierbaarder is. Ik heb vrienden die meer hun best doen voor mij dan ik voor hen. Andersom bestaan ze ook en wekken tegen beter weten in soms de vraag op: ‘als ik nu niets meer van me zou laten horen, zou jij dan ooit de telefoon pakken om míj eens te bellen?’ Het antwoord is waarschijnlijk nee. En hoe erg is dat? Kennelijk heb ik iets van hen nodig, daar moet je dan maar wat moeite voor doen. Of het is de rol die je is toegevallen in die vriendschap en soms moet je daar niet aan willen tornen. Tot slot heb je de vrienden die via de achterdeur binnenkomen omdat het de vrienden van mijn geliefde zijn. Deze worden ongeacht tot welke categorie ze behoren gewoon tot vriend gebombardeerd. 
Wat de oorsprong of achtergrond ook is, het blijft een grote bron van onrust om jezelf en alle andere personages in je vriendenkring tevreden te houden. 
Als vrienden echte vriendendingen doen, zoals eten voor me koken als ik ziek ben of met een auto vol babyspullen voorrijden op het moment dat mijn kind 7 weken te vroeg geboren wordt en mijn babyuitrusting uit 2 rompertjes en een maxi-cosi bestaat, zijn er geen vragen. Als het gesprek een avond lang over niets wezenlijks gaat, steekt bij mij onmiddellijk de vraag op of deze vriendschap nog iets toevoegt aan mijn bestaan. 
Misschien is dat de kern van mijn vriendschapsvraagstuk. Hoe al deze verschillende soorten dierbaren te rangschikken naar orde van grote. 
Niet over nadenken. Accepteren dat je ze een voor een en soms dus allemaal tegelijk bij het grofvuil zou willen zetten. Om ze daarna snel weer op te halen, af te stoffen en een glas wijn in te schenken, al dan niet in stilte. 

Show