Tegeltjes

Het wordt morgen 34 graden in Nederland en men klaagt. In de meeste gevallen is dat potsierlijk. Bijvoorbeeld bij de mensen die de afgelopen 3 maanden geklaagd hebben dat het maar geen zomer werd.

Mijn Opa van 96 heeft wel recht van klagen als het kwik boven de 30 graden stijgt. Alleen, hij doet het niet. Mijn opa klaagt nooit. Uit principe. Mijn Opa spreekt in tegelwijsheden zoals: een mens lijdt het meest van het lijden dat hij vreest. Dus lijdt hij niet en vindt dat ik mij geen zorgen moet maken. Voor mijn Opa is het leven zo logisch als de spreuk op zijn houten toiletrolhouder. Mijn leven lang lees ik hem al: ‘Zo menig mens is hier bedrukt belaan gekomen, en ging verlicht weer heen, de lasten afgenomen’.

Vanaf het moment dat ik deze spreuk, rodesierkrulletter voor rodesierkrulletter leerde spellen tot nu, blijf ik de letters op het houten bordje tot me nemen. Ze vervelen nooit. Ik houd van mijn Opa. Ook houd ik stiekem van tegelwijsheden. Ik ben een groot Loesje fan. En ook het broertje en alle zusjes van Loesje kunnen mij vaak zeer bekoren. Op de smakeloze poster over Prins Friso op Koninginnendag 2012 na maar zoals Loesje zou zeggen: ‘een vergissing is menselijk maar om er echt een puinhoop van te maken heb je maar 1 fout redactielid nodig’.

Tegelwijsheden, wat is er nou toch zo aantrekkelijk aan? De vrouw van de badpakkenafdeling van de Bijenkorf, een willekeurige voetballer met mediatraining of de fietsenverkoper op het Waterlooplein, kunnen je er ook met gemak aan helpen. Maar die kleine gebeeldhouwde tekstjes die in steen, hout of schrift zijn gegoten, daar kan geen straattaal tegenop.

Bij een vriendinnetje op de lagere school stond er een boeddhistische spreuk op het dressoir die altijd bij me is gebleven. Althans, ik kan hem tegenwoordig als boeddhistisch interpreteren, of als ‘New Age’ of  gewoon als waar. Afhankelijk van mijn stemming. Hij luidt als volgt: ‘Jaag niet achter het verleden aan. Verlang niet naar de toekomst. Het verleden is niet meer. De toekomst is nog niet begonnen’.

De ‘leef in het nu’ fettisj is inmiddels niet meer te stoppen. De rijen spirituele zelfhulpboeken die de gemiddelde stadse dertiger op de e-reader heeft staan, ook niet. En toch geloof ik dat van alle mensen die ik ken, mijn Opa het meest in het nu leeft.

Behalve dus op deze moordende dagen. Dan zit hij zuchtend in zijn hemd naar de radio te luisteren met de ramen tegen elkaar open en de gordijnen dicht. ‘Gaat het Opa?’, vraag ik als ik hem bel. ‘Ja hoor, ik houd me rustig’ zegt hij. Ik weet dan dat ik beter niet had kunnen bellen. Dat had hem kostbare energie bespaard die hij nodig heeft om de hitte te trotseren.

Lieve Opa, voor jou pas ik het Boeddhisme vandaag even aan: ‘Vergeet gisteren. Verheug je op morgen. En weet dat vandaag snel voorbij is’. Houd vol, over 3 weken is het vast weer winter

Show