Kop of Kont

Ben jij een borsten of een billen man? Die vraag stelde ik iemand op de eerste rij in een theater. Vanaf het podium. En ik was gekleed. 35 keer deed ik dat. Die vraag stellen. Altijd aan een man. Dat vond ik wel jammer. Maar de vraag ‘ben jij een borsten of een billen vrouw’ dekte de lading niet. 

Ze antwoordden allemaal zonder nadenken. Dat weet een man blijkbaar van zichzelf. Blijft een vreemd fenomeen. Ongeloofwaardig ook. Alsof bij aanwezigheid van een paar goede borsten de billen er ineens niet meer toe doen. En andersom. Een enkele man zei ‘beiden’. Dat vond ik eerlijk klinken. Als ik een man was zou ik ook een borsten én een billen man zijn. Maar misschien is dat omdat ik een vrouw ben en van nature op ieder lichaamsdeel kritisch. 
Vandaag leerde ik dat vrouwen zich deze kritische blik vanaf een bepaalde leeftijd niet meer kunnen permitteren. Op deze bepaalde leeftijd worden ze namelijk geacht te kiezen. Niet tussen borsten en billen. Maar tussen kop en kont. 
Mijn vriendin is een paar kilo aangekomen en vind zelf dat dit in haar gezicht goed staat. ‘Maar wat doe ik met de rest van mijn lijf’. Vroeg ze. ‘Ik zou het houden’, zei ik. ‘Ben ik dan nu op de leeftijd gekomen dat ik moet kiezen voor mijn kop?’. Ze legt mij uit dat vrouwen zich tot op een bepaalde leeftijd ongestraft kunnen uitmergelen. Kleren staan er mooier op. Op een lichaam met een constante onbevredigde snackbehoefte. Heel lang zie je dat alleen aan een licht ontevreden blik in een gezicht met mooi geprononceerde jukbeenderen. En dan komt het omslagpunt. Iets met vel dat losser gaat zitten. Mocht je je expressie dan willen behouden en niet naar een kliniek togen voor prikjes in je gezicht, dan kan je dit probleem heel gemakkelijk oplossen met een paar extra kilo’s. Helaas komen die natuurlijk nooit alleen in het opgedroogde irrigatiesysteem van je gezicht te zitten. En dus ook op die jarenlang zorgvuldig uitgemergelde kont. 
Terwijl wij verder praten over het ex-sekssymbool in kwestie dat deze wijsheid de wereld in heeft geholpen schuift ze mij een schaaltje met chocolade-eitjes toe. Het is immers alweer Februari dus tijd voor paaseieren. Ik ben nog op de leeftijd dat ik voor mijn kont kan kiezen. En iets zegt mij dat ik dat dus ook moet. Ik heb geen trek maar neem er twee. 
Ik probeer me niet te ergeren. Niet aan het feit dat omdat ze een beroemde filmster is haar mening wordt overgenomen door een vrouw die in tegenstelling tot dit orakel haar hersens niet in haar kont heeft zitten. Niet aan het feit dat ik in mijn oude patroon van contrareactief gedrag verval. En niet aan het feit dat er een nieuw classificatiesysteem ter beoordeling van het vrouwelijk lichaam aan mij opgedrongen wordt. Ook al is het deze keer gelukkig aan mij, om mijzelf te classificeren. 
Erger je aan de paaseitjes beveel ik mijzelf. Als afleidingsmanoeuvre houd ik een paaseitjes test. En hoewel ze allemaal hetzelfde smaken eindigt degene met het gouden papiertje met stip op een. 
‘Ben jij eigenlijk een borsten of een billen vrouw?’, vraag ik na mijn paasei conclusie. Mijn vriendin kijkt verschrikt van de berg chocolade papiertjes naar mijn uitgestreken gezicht en begint dan gelukkig heel hard te lachen. Geen rimpel te zien. 

Show